โดย : ป.ปัญญาชน
(จากหนังสือรวมเรื่องสั้นเรื่อง “คำรำพัน”) 

 ด้วยเหตุนี้เอง ป้าเตียงเลยกลายเป็นคนที่พูดจาหยาบคาย และพร้อมเสมอที่จะรับมือกับใครก็ได้ที่มาตอแยกับป้า ชีวิตมีแต่การต่อสู้ กร้าว และกร้านกับชีวิตอย่างสุดๆ

 อีกเรื่องหนึ่งที่ป้าเตียงภาคภูมิใจมากเป็นพิเศษก็คือ ในละแวกบ้านห้องแถวริมถนนที่กรุงเทพฯนั้น ครั้งเมื่อถูกไล่ที่เพราะหมดสัญญาเช่า เจ้าของบ้านต้องการสร้างตึกใหม่เพื่อขาย มีเพียงป้าเตียงคนนี้คนเดียวในแถวนั้นที่สามารถซื้อด้วยเงินสดๆ จนเป็นเรื่องที่ฮือฮาไปตามๆกัน

 ความจริงเบื้องหลังเรื่องนี้เป็นเพราะป้าอ่านหนังสือไม่ออกนั่นเอง เลยไม่รู้จะไปธนาคารอย่างไร ก็เลยได้แต่เก็บเงินสดไว้เองและใช้แต่เงินสดเพียงอย่างเดียว ตลอดมาจนถึงบัดนี้ ทองที่เก็บไว้ตอนแต่งงานก็ได้ใช้ซื้อบ้านตอนนี้นี่เอง

 ระยะหลังผมสังเกตเห็นป้าเตียงเดินทางไปมาระหว่างเมืองไทยและสหรัฐฯบ่อยๆทั้งที่อายุอานามก็มาแล้ว แต่ก็แอบทราบมาว่าเป้านั้นมีลูกอยู่เมืองไทยสามคนและที่อเมริกาอีกสองคน ขณะนี้ก็สบายแล้ว ไม่ต้องทำงานเหน็ดเหนื่อยเหมือนเมื่อก่อน

 มีอยู่วันหนึ่งเมื่อเห็นป้าซึมๆไป ผมเลยอกไม่ได้ที่จะถามตามภาษาคนสนิทสนมกัน
 “ป้าเป็นอะไรไปหรือเปล่า ดูป้าเงียบเหงาผิดปกติ” ป้าเตียงตอบแทบไม่ต้องคิด
 “ก็ได้เรื่องต่างด้าวนี่แหละที่ทำให้ป้ากลุ้มใจ ทุกวันนี้มีอยู่เพียงเรื่องเดียวที่ทำให้ป้าเกือบเป็นบ้ากินไม่ได้นอนไม่หลับ ยิ่งเพื่อนฝูงมันชอบเรียกป้าว่า เป็นมนุษย์ต่างด้าว มันเจ็บปวดมาก” ผมถามต่อด้วยความสงสัย
 “...อะไรคือมนุษย์ต่างด้าวต่างดาวของป้า ผมเห็นจะไม่เข้าใจ” ป้าเตียงทำท่าฉุนเฉียว
 “คิดดูซิ มีอย่างที่ไหน อยู่เมืองไทยก็ต้องถือใบต่างด้าวมาตั้งแต่เด็ก จนเดี๋ยวนี้ยังขอโอนเป็นสัญชาติไทยทำบัตรประชาชนไม่ได้ ยื่นเรื่องไปแล้วไม่รู้กี่ปีต่อกี่ปียังไม่ได้เรื่องซักที...
ไปเมืองจีนเขาก็ว่าไม่ใช่คนจีนท้องถิ่นเป็นคนจีนต่างชาติ ยุ่งยากมาก มาอยู่กับลูกสาวที่อเมริกานี่ก็เป็นคนต่างด้าวอีก เวลาออกจากที่นี่เขาก็ให้ออกนอกประเทศได้ไม่เกินหกเดือน อยู่เมืองไทยก็ออกนอกประเทศก็ไม่ให้ออกเกินหนึ่งปี มันเลยทำให้ป้าบินไปบินมา ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นคนชาติไหน”

 ผมฟังแล้วรู้สึกเห็นใจป้ามาก คิดว่าป้าคงคิดถึงลูกหลานทุกคนเลยต้องไปๆมาๆ แต่ก็ขอบคุณพระเจ้าที่ได้ประทานสติปัญญาให้ผมปลอบใจป้าไปว่า

 “ป้าครับ อย่าคิดมากเลย ป้าไม่รู้หรือว่า คริสเตียนเราไม่ใช่คนของโลกนี้ พระเจ้าได้สร้างเราให้เข้ามาในโลกใบนี้เพื่อจุดประสงค์บางอย่างของพระองค์ เมื่อเราเสร็จธุระแล้ว พระองค์ก็จะให้เราได้กลับไปที่บ้านถาวรของเราบนสวรรค์ ไปอยู่กับพระคริสต์เป็นประชากรสัญชาติสวรรค์ของพระเจ้าตลอดชั่วนิรันดร์ ไม่ใช่คนต่างด้าวอีกต่อไป”

 ป้าเตียงตบมือผางพร้อมกับตะโกนเสียงดัง

 “จริงหรือว๊า เอ๊ย...ไม่ใช่ จริงหรือเปล่า มีในพระคัมภีร์หรือเปล่า”
 “มีครับ มีจริงๆ”
 
เหตุที่ป้าถามนั้นผมเข้าใจดี เพราะป้าจะเชื่อเฉพาะที่มีในพระคัมภีร์เท่านั้น ดังนั้นผมรีบคว้าพระคริสตธรรมคัมภีร์ออกมาเปิดบอกป้าเตียงไปว่า ป้าเปิดไปที่เอเฟซัส 2:19

 “เหตุฉะนั้นท่านจึงไม่ใช่คนต่างด้าวต่างแดนอีกต่อไป แต่ว่าเป็นพลเมืองเดียวกันกับธรรมิกชน และเป็นครอบครัวของพระเจ้า”

(อ่านต่อสัปดาห์หน้า)
February 5, 2010